Zanti.nl

Mijn vader bukte bij de stereo in de hoek van de kamer en zette muziek op. ‘Paul McCartney & Wings,’ zei hij terwijl hij het doosje nog in zijn handen had. En toen hij weer aan tafel was gaan zitten: ‘Dit was de favoriete muziek van je moeder.’ blijf lezen »

Aan het begin van de lente zat ik op een zaterdag te lunchen in de La Place in Utrecht. Het was koud, een graad of zes. Buiten, op het dakterras, stond een man in z’n eentje over de stad uit te kijken. Hij liet zijn ogen van links naar rechts gaan: de Neudeflat, de Domtoren, in de verte Galgenwaard en de Uithof. Hij tuurde en rookte een sigaret. blijf lezen »

Het was de eerste warme dag van het jaar. De Utrechtse straten waren bedekt met kleedjes, belijnd met kraampjes. Er schuifelden mensen langs, ze pakten iets op, wogen het geringschattend op de hand, vroegen ‘wat kost dit?’, legden het weer weg, liepen verder. In de lucht hing de geur van barbecue en patat, aan de muren hingen beeltenissen van Beatrix, roodwitblauwe vlaggen, grote oranje zeilen als spandoeken. Uit de ramen hingen studenten die harde dancemuziek over straat strooiden. blijf lezen »

Precies tegenover ons werd een huis ontruimd, een appartement op de eerste verdieping. Eerder op de dag, ‘s ochtends, hadden twee agenten er aangebeld, maar er deed niemand open. Bij de buren wel. blijf lezen »

Je kunt een zestigjarig huwelijk eigenlijk niet vieren in één Center Parcs-huisje. Ik schuifelde met moeite langs de stoelen, uit andere huisjes geleend en ernaartoe gedragen. Op de meeste stoelen zat iemand die ik niet kende, maar ik schudde plichtsgetrouw iedereen de hand. blijf lezen »

Sjaak Swart verdiende de bijnaam ‘Mister Ajax’ door zeventien jaar lang, zijn hele actieve carrière, alleen voor die club uit te komen. Er zijn er meer, maar niet veel, die hun club zo trouw zijn dat ze er van debuut tot afscheid voor voetballen. ‘Mister Vitesse’ was Theo Bos. De Arnhemmers verloren hun icoon gisteren aan alvleesklierkanker. Hij was pas 47 jaar oud. blijf lezen »

Ik zat tegenover een Amerikaan die speciaal voor deze sollicitatieronde naar Nederland was gekomen. Hij had de grote stoel, ik de kleine. De zijne boog met moeite mee als hij zijn grote lichaam achterover liet leunen. Ik had zo’n ding waarvan er in de aula van een middelbare school twintig van op elkaar gestapeld staan. blijf lezen »

Een paar jaar geleden liep ik eens naar huis, toen er een auto naast me stopte. Ik bleef staan. Het raampje draaide open en een man boog vanachter het stuur, over de bijrijdersstoel, naar me toe. Hij noemde de straat waar hij naar op zoek was. blijf lezen »

Ik heb dit weekend een documentaire over A.L. Snijders gezien die ik een tijd terug opnam. Hij staat daarin hout te hakken bij zijn huis. Een huis omgeven door bos; andere huizen zijn er niet te zien. A.L. Snijders heeft enorme wenkbrauwen. blijf lezen »

Ik zag vandaag in de Utrechtse wijk Tuindorp een Nederlandse vlag uithangen. Gek, dacht ik, want er is vandaag helemaal niets bijzonders. blijf lezen »