Zanti.nl

Wie in Kanaleneiland woont, kon lopend naar het Bevrijdingsfestival. Een mooiere manier om de vrijheid te ontmoeten, zo vlak voor je deur of onder je balkon, verzin je niet snel. Mensen kwamen van alle kanten, over alle zebrapaden en door alle ingangen van Park Transwijk, naar het grote grasveld in het midden. Aan het eind van de ochtend kon Utrecht tevreden om zich heen kijken. Haar bewoners zochten elkaar op en zouden samen drinken en dansen.
blijf lezen »

De halfopen blauwe ogen van Matt Berninger, frontman van The National, kijken loom de grote Lowlands-tent in. Zondagavond om kwart over zeven. Het regent, voor het eerst dit weekend. Natuurlijk. Tienduizend mensen staan hem aan te kijken als aanstormende koplampen naar een bang hert. De loodzware last het wankelende geweten van de beste band ter wereld te zijn. blijf lezen »

Donderdagmiddag stuurt een lange rij auto’s langzaam door het dorpje van Haldern, richting het festivalterrein. ‘Welcome to Haldern, from here only 100 meters’, staat er langs de kant van de weg op een handbeschreven bordje. Kenmerkend voor het kleine, gastvrije festival, dat voor de 27e editie wederom een kleurrijke waaier aan alternatieve muziek presenteert. blijf lezen »

Er is naast Snow Patrol genoeg ruimte voor andere ideeën, vindt Tired Pony-frontman Gary Lightbody. Hij nam in 2001 al het initiatief The Reindeer Section te vormen (met leden van onder andere Idlewild en Mogwai) en begon in 2008 te schrijven voor een nieuw zijproject. Ook dit keer vernoemde hij zijn geesteskind naar een hoefdier. Onder de naam Tired Pony werd in één week het album The Place We Ran From opgenomen. blijf lezen »

Het geluid zal nog steeds in zijn hoofd zitten. Het geluid van zijn ketting, die er niet in slaagde te bemiddelen in een ruzie tussen twee tandwielen en zich maar liet vallen. Stilstaand, aan de kant van de weg, was elke seconde een donderslag in het hoofd van Andy Schleck. Langzaam zakte de gele trui van zijn ranke schouders. Die trui, die moest hij terug hebben en weer met trots dragen. Hij zou ervoor sterven. blijf lezen »

Hij knijpt zijn ogen dicht om zich te wapenen tegen het van zijn voorhoofd druppelende zweet. Hij kijkt moeilijk, hij puft. Maar steeds meer, en om steeds betere redenen, glimlacht Robert Gesink. Met elke rit in de ronde wordt hij iets beter. Met elke berg waar hij tegenop rijdt iets volwassener. Dat hoor je wanneer er een microfoon voor zijn mond hangt. blijf lezen »

Toen de rust neerdwarrelde in de straten van een klein Belgisch dorpje in juli 2001, liep ik naar het verkeersbord op de vluchtheuvel. Er zat een gele wegwijzer op, van kunststof en vastgemaakt met tie-rips. ‘Le Tour de France’, stond erop, binnen een cirkel van streepjes, en een grote zwarte pijl. Die pijl had zojuist namen als Lance Armstrong, Francesco Casagrande en Jaan Kirsipuu verteld dat ze hier naar rechts moesten. blijf lezen »

Het leek me een goed idee de linkerboven- en onderhoek met elastiekjes vast te maken. Ik bond ze een paar keer om de spijlen van mijn balkonrailing en haakte toen de ringen van de rood-wit-blauwe vlag erin. Voor de zekerheid knoopte ik de rechterbovenhoek nog stevig om een andere spijl. Ik trok even aan de vlag. Hij zat goed vast. Het WK kon beginnen. blijf lezen »

Het was half vier in de middag in Zuid-Afrika, een half uur voor de wedstrijd. Raymond Domenech, bondscoach van Frankrijk tijdens dit wereldkampioenschap voetbal, stond in zijn eentje op de middenstip van het veld en keek om zich heen in een stil stadion. Langzaam draaide hij rond en strooide hij zijn blik over het gras. blijf lezen »

“Mijn moeder heeft darmkanker”, zegt hij. Hij is de hele dag in het ziekenhuis geweest en zit er nu helemaal doorheen. Hij wilde alleen even zijn broer bellen hoe het vandaag gegaan was. En hij heeft niet zo’n moderne telefoon waar anderen tegenwoordig mee rondlopen, dus moest hij wel wat harder praten. “Mag ik vragen waarom u mij vroeg zachter te zijn?” blijf lezen »