Zanti.nl

Hij is een goede wielrenner, beter dan de gemiddelde Nederlander. Soms zelfs, als het gaat om korte afstanden en explosieve snelheid, kan hij van enige betekenis zijn. Maar omdat de Tour de France meer, veel meer is dan alleen sprints van 300 meter, moet hij vechten voor wat hij waard is in ‘s werelds grootste wielerronde.

Want hij is geen klimmer en wil ook niet doen alsof. Hij moet honderden kilometers alleen fietsen, hopend op een finish binnen de tijdslimiet. Na Kenny van Hummel is elke etappe écht klaar, na hem worden de richtingaanwijzers van de bomen gehaald en de kalkteksten van de weg geveegd. Hij komt over de streep als de huldigingen gedaan zijn en de omroeper niet meer achter zijn microfoon zit om zijn naam te roepen. Hij is de allerlaatste en daarom de allerbeste.

In de Tour de France gaat het soms om secondes. De winnaar van de ronde is wel eens beslist op acht seconden voorsprong na duizenden kilometers fietsen. De winnaar zit zo kort mogelijk op het zadel, is zo snel mogelijk klaar. Daarachter fietsen mensen die het nét niet halen, mensen die alleen meedoen om te sprinten, mensen die maar één etappe goed willen zijn, mensen die bidons halen voor teamgenoten, mensen die de Tour alleen maar uit willen rijden. En mensen die wel begonnen, maar niet wisten waar ze aan begonnen. Natuurlijk wilde Kenny van Hummel, een gezonde Nederlandse jongen die voor een kleine Nederlandse ploeg rijdt, wel meedoen aan de grootste wielerronde. Maar hij wist eigenlijk niet waar hij aan begon en nu rijdt hij elke dag ver achter de rest, in zijn eentje. Hij gaat niets winnen en hij weet dat hij niets gaat winnen.

Er waren lotgenoten. Angelo Furlan was een aardige Italiaan die vele malen samen met Kenny ver achter de rest aan reed. Ze werden vrienden voor het leven, maar Angelo stapte af. Het was hem niet de moeite waard om dagelijks in barre weersomstandigheden bergen op en af te rijden zonder perspectief op een overwinning of enige roem. Maar zolang Kenny niet van zijn fiets valt, fietst hij door. En des te dichter hij bij Parijs komt, des te groter zijn heldentocht.

Kenny zal schreeuwend, huilend, met zijn handen los van het stuur over de finish komen in Parijs. Allerlaatste in het klassement, van iedereen het langst op zijn fiets gezeten. De camera’s zullen gericht zijn op de winnaars, die lachend de truien en de kusjes en de teddyberen in ontvangst nemen. Kenny zal door alle drukte heen lopen en de enkele NOS-verslaggever te woord staan. Hij is kapot, gesloopt na het grootste gevecht van zijn leven. Hij zal de verslaggever nog een keer vertellen dat hij de Tour verschrikkelijk vond, met die bergen en al die kilometers.

Maar hij staat daar. Omdat hij niet anders kon dan op zijn fiets blijven zitten. Kenny van Hummel is een held omdat hij niet anders kan dan een held zijn.