Negenennegentig keer beschreef ik een album en waarom het bij een stukje van mijn leven paste, klein of groot, beduidend of slechts een detail. Langs jeugd, werk, familie, relaties, vriendschap, jaren, seizoenen, leven en dood. De onderwerpen waren dankbaar, de stukjes dierbaar, omdat ze me de kans gaven beknopte memoirs te schrijven aan de hand van muziek. Het slotstuk, de honderdste, is voor het meest dierbare album van allemaal. Boxer van The National stroomt door mijn aderen, kijkt over mijn schouder en wacht op de hoek van elke straat. Hij is er altijd, zoals muziek er altijd hoort te zijn.
Mooie afsluiting van een mooi project. Ergens in de komende dagen ga ik de spotify-afspeellijst eens helemaal proberen te luisteren.
Als ‘t boek + cd uitkomt hoor ik het
Geweldig gedaan Peter, iedere dag met genoegen je maximaal
100 woorden gelezen. Op naar de >100 pagina’s dan maar ;]?
Een heel gezond en gelukkig 2011!
Een waardige afsluiting Peter, dank voor de 100 mooie stukjes!
Jammer dat het afgelopen is
Het was een hele fijne
lijst!
Allen erg bedankt voor de mooie reacties! Hier: http://zanti.nl/?p=2504 blik ik nog eens terug en vraag ik jullie mee te denken over het vervolg.