Zanti.nl

Het begon in de ochtend van 3 februari 2010. Ik was te laat voor een oproep van nrc.next om een column in te sturen die eenmalig die van Aaf Brandt Corstius kon vervangen. De vorige dag om 18:00 sloot de deadline, stond er. De redactie boog zich al over de inzendingen. Ik ging achter mijn laptop zitten en mailde alsnog een stukje. Ik plakte het rechtstreeks in de mail en niet als bijlage, want dan konden ze, mochten ze de gemiste deadline door de vingers zien, meteen beginnen te lezen.

Dat deden ze. Later die maand kreeg ik een mailtje en op maandag 22 februari stond ik op pagina 2 van de krant. Dit wilde ik, dacht ik – maar dan elke dag.

De column werd gelezen door een uitgeverij, die mailde “dat ze ook ergens hadden gelezen dat ik een boek wilde schrijven.” Hoe het stond met die plannen? Ik besloot te bluffen en zei dat het eerste hoofdstuk binnen drie weken op hun bureau zou liggen. De volgende dag begon ik aan Een uur en achttien minuten. en sindsdien besteedde ik veel van mijn tijd – onderweg naar de supermarkt, in de trein, of ‘s nachts in bed – in het hoofd van Johan, mijn hoofdpersoon, en waarom hij de dingen doet die hij doet en zegt wat hij zegt. En hoe dat allemaal het mooist opgeschreven kon worden.

Ik heb het herschreven, sommige delen opnieuw en opnieuw, en geschrapt en darlings gekilled en vorige week ook alle aanhalingstekens en al dan niet inspringende alinea’s gecorrigeerd.

Nu is het af, je kunt er al op googelen, en over iets meer dan een maand heb ik het in handen. Het komt uit bij De Arbeiderspers (een andere uitgeverij dan degene die me destijds mailde), waar ik met veel mensen fijn heb samengewerkt.

Ik geloof niet dat ik ooit zo gelukkig geweest ben als in de afgelopen anderhalf jaar en ik weet dat er straks ook negatieve reacties komen en teleurstellingen over de verkoop of een vervelend interview of optreden, of een lettertje dat verkeerd staat, of een recencent die het niet begrepen heeft, maar het weegt er allemaal niet tegenop. Ik heb een boek geschreven.