Zanti.nl

Een zwarte auto stond buiten stil op straat. De koplampen knipperden langzaam, alsof ze honderdtwintig seconden aftelden. blijf lezen »

Utrecht op Koninginnedag. Of eigenlijk de avond voor Koninginnedag – maar er is weinig verschil tussen de twee. Rond de Plompetorengracht concentreert zich de vrijmarkt. Mannen met buikjes slenteren ongeïnteresseerd langs de kraampjes, een blikje bier in de hand. Vrouwen met oranje cowboyhoeden lachen hard en schel het straatbeeld in tweeën. blijf lezen »

’Het kan niet lang meer duren’, zei Willem. Arie zei niets. Hij pakte de tafel van het kleine kroegje vast. Zijn oude vingers strak op het blad en zijn duim eronder, als een bankschroef, en liet zich voorzichtig in zijn stoel naar achter hangen. blijf lezen »

Ze kwamen de coupé binnen toen die al aardig vol was, maar tegenover mij waren nog twee plekken vrij. De jongen, zo’n vijfentwintig jaar oud, ging zijn moeder voor. Behulpzaam hield hij de schuifdeur voor haar open. Hij liet haar weten dat ze naar voren kon stappen. Als eerst kwam de stok, een witte met twee rode streepjes een paar centimeter van elkaar, en toen stapten haar voeten naar binnen. blijf lezen »

Vanmorgen ging ik om 7.00 uur achter mijn computer zitten. Sinds we verhuisd zijn, heb ik een bureau aan het raam. Ik zette het optimistisch open, het is tenslotte lente, maar dat was zo vroeg in de ochtend nog te koud. blijf lezen »

‘Ik heb geen goed nieuws’. Wiebe Wieling, de voorzitter van de vereniging De Friesche Elf Steden, moest af en toe op het papiertje voor zijn neus kijken, waardoor we een blik op zijn witte scheiding kregen. Daarna keek hij het zaaltje weer in, met de blik van de aardigste middelbareschooldocent die je je kunt voorstellen, en sprak hij verder. blijf lezen »

Als ik mijn ogen open, strekt zich een grijstint uit die ik jaren niet gezien heb. Het beton is ongewoon helder. Even denk ik dat ik erdoorheen kan kijken. Het heeft een eigen horizon. blijf lezen »

Als het internet gelijk heeft, is het vandaag Nationale Gedichtendag. Dit is het mooiste gedicht dat ik ken. Het is van Toon Hermans. blijf lezen »

Van Baantjer leerde ik dat er grachten zijn in Amsterdam, en hoeren. Hoe de verhoorkamer van een politiebureau eruit ziet en dat je er ramen hebt die aan één kant een spiegel zijn. Wat een motief is, en een alibi. blijf lezen »

Jaren geleden was ik onderdeel van een groep van ongeveer zeventig mensen die via internet mixtapes voor elkaar maakte. Elke maand werden koppels gemaakt die, volgens een vooraf vastgesteld thema, hun muziekverzameling doorspitten om de ander een waardevolle compilatie cadeau te kunnen doen. Er viel in wat je toegestuurd kreeg altijd iets te ontdekken en iets te herkennen. blijf lezen »