Zanti.nl

Nadat we gegeten hadden betaalden we, trokken onze jassen aan en liepen naar buiten, langs de barman die glazen stond om te spoelen. Het was koud. Te voelen was hoe de winter voor het eerst grip kreeg op de stad.  blijf lezen »

Zondagavond. Op Amsterdam Centraal stapte ik in de tram. Het was het begin van de herfst, zo’n avond waarop je je plotseling weer herinnert dat het ’s avonds donker wordt. Een grijs, langzaam zichzelf voortduwend wolkendek hing boven de stad. Langzaam won het aan duisternis, elk half uur kwam er een tintje bij. De tint van dit half uur was grauw, maar mooi grauw. Een waardig sterfbed voor de zomer, mocht u het graag zo getypeerd zien. blijf lezen »

Voor het weblog van nrc.next schreef ik gisteren hoe Een uur en achttien minuten tot stand kwam. Een uitgeverij vinden, het schrijfproces, de weg naar een definitieve auteursfoto en omslag, de vele foutjes die de persklaarmaker er nog uithaalt en de drukproef. Met foto’s en zo. Je kunt het hier lezen.

Wauw. Het is er. Mijn boek, mijn debuutroman. Tastbaar, en zo. Het ligt voor me op tafel. Een heerlijk gevoel. En vandaag over een week presenteer ik Een uur en achttien minuten in boekhandel Athenaeum.

De eerste begrafenis waar ik bij was, was die van mijn opa. Hij overleed aan een hartstilstand. Ik was vijf, misschien zes. Ik zat in de woonkamer toen mijn vader gebeld werd. Het was een zondag en ik was net gevallen bij het buiten spelen. We hadden rondjes gerend door de straat. Ik had een korte broek aan. Er zat een klein steentje in de huid van mijn knie gedrukt. blijf lezen »

Het begon in de ochtend van 3 februari 2010. Ik was te laat voor een oproep van nrc.next om een column in te sturen die eenmalig die van Aaf Brandt Corstius kon vervangen. De vorige dag om 18:00 sloot de deadline, stond er. De redactie boog zich al over de inzendingen. Ik ging achter mijn laptop zitten en mailde alsnog een stukje. Ik plakte het rechtstreeks in de mail en niet als bijlage, want dan konden ze, mochten ze de gemiste deadline door de vingers zien, meteen beginnen te lezen. blijf lezen »

Cadel Evans is iemand die wil lijden, een man die wacht op het moment dat het noodlot hem treft. Evans plant zijn trouwdag op vrijdag de dertiende, hij organiseert een barbecue als er stortbuien voorspeld worden. Hij staat langs de kant van de weg met een lekke band als zijn grootste concurrent net demarreert. blijf lezen »

Op de club waar ik 18 jaar gevoetbald heb, liep hij altijd achter het doel van de tegenstander langs wanneer het eerste elftal speelde. We noemden hem Nol Brouwer, want hij leek wel wat op dat oude, verwarde, ontdeugende mannetje uit comedyserie SamSam. Hij had een krom loopje, en doorgaans aan weinig woorden genoeg. En of het nu regende, vroor of bloedheet was, hij had altijd hetzelfde paars-roze zomerjasje aan. Nol Brouwer was jarenlang de grootste fan van het team. blijf lezen »

We lieten de duiven op het plein voor de Notre Dame achter ons en staken de Seine over. Links was een Subway-restaurant, recht voor ons een klein stadspark. Stelletjes zaten op een bankje, kinderen renden rondjes om een sproeier en zwervers sliepen op het gras. Rechts lag het boekwinkeltje. blijf lezen »

Hij wilde geen ‘regentenzoon’ van mij maken, zei hij. De fotograaf die door De Arbeiderspers was geregeld om mijn auteursfoto te maken, zat tegenover me. Hij had net koffie voor ons gehaald en wilde me eerst even leren kennen. Wie was ik? Waar kwam ik vandaan? Waarom had ik een boek geschreven? Ik wist niet zo goed wat een regentenzoon was, maar stemde in. Hij wilde me gewoon op de foto zetten zoals ik was – en daar was ik het mee eens. blijf lezen »