Zanti.nl

Het was een jaar waarin ik luisterde naar muziek die me gelukkig maakte. ‘s Ochtends vroeg in de trein zitten met Spinvis. Tot vervelens toe aan anderen vertellen dat ze naar King Creosote en Jon Hopkins moeten luisteren. In één weekend dertig keer ‘Jesus Is A Rochdale Girl’ van Elbow opzetten. Ik heb ook mooie muziek gemist, dat kan niet anders, want ik was minder dan vroeger op zoek naar nieuwe ontdekkingen. Dit is mijn top-10 van 2011, waarbij de volgorde bepaald is door wat ik het meest luisterde. De onderbouwing bestaat uit citaten van eerder dit jaar, toen ik nog niet wist dat ze eind december voor m’n eindlijstje gebruikt zouden worden. blijf lezen »

Dat het vijfde studioalbum van Coldplay wederom geen terugkeer naar de basis van Parachutes (2000) zou worden – hoezeer sommigen daar ook op hoopten – werd al duidelijk met de bekendmaking van de titel. Mylo Xyloto is niet de titel van een tiental ballads over kleine onzekerheden in het leven. blijf lezen »

Het verhaal gaat dat Bruce Springsteen vlak na de aanslagen op straat aangeklampt werd door een vreemde. “We hebben je nu nodig,” zei de man. The Rising (2002) werd vervolgens hét album dat het Amerikaanse rouwproces in muziek ving. blijf lezen »

Hoeveel concerten ziet de Lowlandsbezoeker nog van begin tot eind? Het is tenslotte het ultieme festival van de zapcultuur – waar je ook bent, er zijn altijd tien andere dingen te doen. Hoogtepunten komen niet langer in hele concerten, maar in enkele momenten, die een concert lang kunnen voortduren, maar ook één nummer, of één seconde. Daarom: Lowlands 2011 in vijf momenten. Mijn momenten, want een ander kan weer langs heel andere kanalen gezapt zijn. blijf lezen »

Het moesten popliedjes worden, compact en melodieus, gezongen door een veelzijdig gezelschap vocalisten uit het Nederlandse muzieklandschap. Dat was het idee dat Job Roggeveen, toetsenist van El Pino & The Volunteers, drie jaar geleden had. Het project, met de naam Happy Camper, is bijzonder goed geslaagd in die opzet. Happy Camper klinkt zomers en heeft een zorgeloos karakter. blijf lezen »

Ik was eigenlijk niet van plan dit jaar een lijstje te maken met favoriete albums. Vooral in het tweede gedeelte van 2010 heb ik te weinig nieuwe muziek geluisterd om een compleet beeld te hebben. Aangemoedigd door Harm de Kleine is het er toch van gekomen, met als motivatie bij elke keuze iets dat ik eerder dit jaar zei over het betreffende album. blijf lezen »

Het Haagse muziek- en literatuurfestival Crossing Border speelt zich af op één straathoek. Dat is prettig, want binnen een minuut loop je heen en weer tussen de Koninklijke Schouwburg, het Nationale Toneel Gebouw, de Duitse Kerk en de festivaltent Cuatro. Dit jaar kwamen ook de nadelen van zo’n compacte festivalanatomie aan het licht, maar bovenal had deze achttiende editie een mooi gevuld programma en een sfeer om je in thuis te voelen. blijf lezen »

Omdat beide bands dit jaar hoge ogen gooien met aanstekelijke debuutalbums vol electropop, ligt de vergelijking tussen Jamaica en Two Door Cinema Club al snel voor de hand. Over die wedstrijd kun je kort zijn: Jamaica heeft ‘m met No Problem vóór rust al in de tas. Verrassender, strakker, doeltreffender. Tenminste, op het eerste gehoor. blijf lezen »

Donderdagmiddag stuurt een lange rij auto’s langzaam door het dorpje van Haldern, richting het festivalterrein. ‘Welcome to Haldern, from here only 100 meters’, staat er langs de kant van de weg op een handbeschreven bordje. Kenmerkend voor het kleine, gastvrije festival, dat voor de 27e editie wederom een kleurrijke waaier aan alternatieve muziek presenteert. blijf lezen »

Er is naast Snow Patrol genoeg ruimte voor andere ideeën, vindt Tired Pony-frontman Gary Lightbody. Hij nam in 2001 al het initiatief The Reindeer Section te vormen (met leden van onder andere Idlewild en Mogwai) en begon in 2008 te schrijven voor een nieuw zijproject. Ook dit keer vernoemde hij zijn geesteskind naar een hoefdier. Onder de naam Tired Pony werd in één week het album The Place We Ran From opgenomen. blijf lezen »