Zanti.nl

Het begon in de ochtend van 3 februari 2010. Ik was te laat voor een oproep van nrc.next om een column in te sturen die eenmalig die van Aaf Brandt Corstius kon vervangen. De vorige dag om 18:00 sloot de deadline, stond er. De redactie boog zich al over de inzendingen. Ik ging achter mijn laptop zitten en mailde alsnog een stukje. Ik plakte het rechtstreeks in de mail en niet als bijlage, want dan konden ze, mochten ze de gemiste deadline door de vingers zien, meteen beginnen te lezen. blijf lezen »

Cadel Evans is iemand die wil lijden, een man die wacht op het moment dat het noodlot hem treft. Evans plant zijn trouwdag op vrijdag de dertiende, hij organiseert een barbecue als er stortbuien voorspeld worden. Hij staat langs de kant van de weg met een lekke band als zijn grootste concurrent net demarreert. blijf lezen »

Op de club waar ik 18 jaar gevoetbald heb, liep hij altijd achter het doel van de tegenstander langs wanneer het eerste elftal speelde. We noemden hem Nol Brouwer, want hij leek wel wat op dat oude, verwarde, ontdeugende mannetje uit comedyserie SamSam. Hij had een krom loopje, en doorgaans aan weinig woorden genoeg. En of het nu regende, vroor of bloedheet was, hij had altijd hetzelfde paars-roze zomerjasje aan. Nol Brouwer was jarenlang de grootste fan van het team. blijf lezen »

We lieten de duiven op het plein voor de Notre Dame achter ons en staken de Seine over. Links was een Subway-restaurant, recht voor ons een klein stadspark. Stelletjes zaten op een bankje, kinderen renden rondjes om een sproeier en zwervers sliepen op het gras. Rechts lag het boekwinkeltje. blijf lezen »

Hij wilde geen ‘regentenzoon’ van mij maken, zei hij. De fotograaf die door De Arbeiderspers was geregeld om mijn auteursfoto te maken, zat tegenover me. Hij had net koffie voor ons gehaald en wilde me eerst even leren kennen. Wie was ik? Waar kwam ik vandaan? Waarom had ik een boek geschreven? Ik wist niet zo goed wat een regentenzoon was, maar stemde in. Hij wilde me gewoon op de foto zetten zoals ik was – en daar was ik het mee eens. blijf lezen »

Nee, nee, nee. Ik hoorde het de Sporza-commentatoren zeggen. Meer hadden ze niet. Soms bleven ze minutenlang stil. Dan weer even: ‘Nee’. blijf lezen »

Vandaag twee jaar geleden ging Martin Bril dood. Ik zou nu kunnen zeggen dat ik toen al wist dat we een groot schrijver verloren waren, maar zo was het niet. Pas daarna ben ik al zijn boeken gaan lezen. Hij zou het deze week over Rokjesdag hebben gehad. Waarschijnlijk op dinsdag, Rokjesdag viel bij voorkeur op een dinsdag. Bril was op zijn mooist als hij het leven beschreef, het kleine groot en het grote klein, en het dan samenvatte in één woord, concluderend, maar tegelijkertijd relativerend wat hij net had gezien – want het is, uiteindelijk, allemaal maar vergankelijk.
Enfin.

Tot voor kort zat op de Utrechtse Voorstraat een videotheek, naast de Albert Heijn. Ik liep er laatst langs en toen hingen er drie gekleurde A4’tjes voor het raam. Een groene, een gele en een rode. Op de groene stond ‘totale’, op de gele ‘leeg’ en op de rode ‘verkoop’. blijf lezen »

Vanmorgen stond ik op Utrecht Centraal vlak achter een groepje schoolmeisjes te wachten op de trein. Toen die het station kwam binnenrijden, schrokken ze een beetje. Er stonden allemaal mensen in het gangpad! Hoe konden ze daar nog bij? Ze werden er een beetje nerveus van. blijf lezen »

Afgelopen dinsdag liep ik naar buiten en toen rook het naar de knikkertijd. Terwijl ik naar het station wandelde, probeerde ik te achterhalen waar dat aan lag. Ik haalde een paar keer diep adem, om dat gevoel door mijn neus naar binnen te krijgen, richting mijn hersens. Die moesten iets gaan herkennen, een link leggen, associëren. Daar zijn ze tenslotte voor. blijf lezen »