Zanti.nl

Nee, nee, nee. Ik hoorde het de Sporza-commentatoren zeggen. Meer hadden ze niet. Soms bleven ze minutenlang stil. Dan weer even: ‘Nee’. blijf lezen »

Vandaag twee jaar geleden ging Martin Bril dood. Ik zou nu kunnen zeggen dat ik toen al wist dat we een groot schrijver verloren waren, maar zo was het niet. Pas daarna ben ik al zijn boeken gaan lezen. Hij zou het deze week over Rokjesdag hebben gehad. Waarschijnlijk op dinsdag, Rokjesdag viel bij voorkeur op een dinsdag. Bril was op zijn mooist als hij het leven beschreef, het kleine groot en het grote klein, en het dan samenvatte in één woord, concluderend, maar tegelijkertijd relativerend wat hij net had gezien – want het is, uiteindelijk, allemaal maar vergankelijk.
Enfin.

Tot voor kort zat op de Utrechtse Voorstraat een videotheek, naast de Albert Heijn. Ik liep er laatst langs en toen hingen er drie gekleurde A4’tjes voor het raam. Een groene, een gele en een rode. Op de groene stond ‘totale’, op de gele ‘leeg’ en op de rode ‘verkoop’. blijf lezen »

Vanmorgen stond ik op Utrecht Centraal vlak achter een groepje schoolmeisjes te wachten op de trein. Toen die het station kwam binnenrijden, schrokken ze een beetje. Er stonden allemaal mensen in het gangpad! Hoe konden ze daar nog bij? Ze werden er een beetje nerveus van. blijf lezen »

Afgelopen dinsdag liep ik naar buiten en toen rook het naar de knikkertijd. Terwijl ik naar het station wandelde, probeerde ik te achterhalen waar dat aan lag. Ik haalde een paar keer diep adem, om dat gevoel door mijn neus naar binnen te krijgen, richting mijn hersens. Die moesten iets gaan herkennen, een link leggen, associëren. Daar zijn ze tenslotte voor. blijf lezen »

Sinds een paar maanden heb ik tennisles. Dat is een hele omslag, om weer onderaan de ladder te beginnen na achttien jaar voetbal. Iets dat gedachteloos ging, op gevoel, is ingeruild voor iets heel nieuws. Iets waar de techniek voor moet worden geleerd als een kind dat moet leren praten. blijf lezen »

Raimondas Rumšas was geen renner om van te houden. Een grijze muis uit een hoekje van Europa, een uitgemergelde versie van Thor Hushovd. Holle ogen in een bonkige, emotieloze Litouwse bakkes. Rumšas was de naam waar je even overheen keek als je oog langs het klassement ging. blijf lezen »

Artikel op Boekensalon.nl: Gecontracteerd worden door een grote literaire uitgeverij (De Arbeiderspers) en direct een ‘two-book-deal’ aangeboden krijgen: het gebeurt niet iedere aanstaande debutant. Het overkwam wel Peter Zantingh (27). Zijn eerste roman, met de werktitel Een uur en achttien minuten, is in wording. Daarnaast houdt hij een eigen blog bij, werkt hij mee aan diverse andere websites (onder andere de wielrenblog Het is koers) en schrijft hij recensies voor 8Weekly. blijf lezen »

Drie weken geleden zat ik achterop bij Willem Bisseling. Willem is van literair agentschap Sebes & Van Gelderen en hij fietste me langs de Amsterdamse grachten, van uitgeverij naar uitgeverij, om over mijn boek te praten. We spraken in twee dagen met elf uitgeverijen. Ik kwam achter de dikke, houten deuren van al die mooie panden en sprak erg aardige mensen. Sinds gisteravond weet ik welke van die uitgeverijen mijn debuutroman gaat uitgeven. blijf lezen »

Vanaf morgen begin ik op dit weblog met ‘honderd keer honderd’, waarvoor ik elke dag precies honderd woorden schrijf over een dierbaar album. Omdat 2010 nog honderd dagen heeft en om de kracht van muziek te kunnen vangen in woorden. Niet over een intro of een bruggetje, maar over herinneringen. Stukjes leven die verstopt zitten tussen dat intro en dat bruggetje. Je kunt de dagelijkse stukjes hier lezen, of in het menu onder ’100 x 100′. Ik hoop dat ik het volhoud.