Zanti.nl

Afgelopen dinsdag liep ik naar buiten en toen rook het naar de knikkertijd. Terwijl ik naar het station wandelde, probeerde ik te achterhalen waar dat aan lag. Ik haalde een paar keer diep adem, om dat gevoel door mijn neus naar binnen te krijgen, richting mijn hersens. Die moesten iets gaan herkennen, een link leggen, associëren. Daar zijn ze tenslotte voor. blijf lezen »

We stonden bij de voordeur en keken langs het witte gordijntje naar buiten. Naar de net geleegde grijze container die daar stond, twintig meter verderop, naast de bakken van de buren. Tussen de voordeur en de container kletterde de regen op de straat en sprong hoog weer op. Er was niemand op straat. Ik stelde voor de container te halen. Ik opende de deur, rende erheen, pakte het grijze ding vast en sleepte hem naar onze voortuin. Binnen sloeg mijn moeder een handdoek om me heen. Ze huilde. Ik vroeg waarom en ze zei ‘omdat ik je zo lief vindt’.

Vroeger verstopten mijn zusje en ik het doosje van Amused To Death eens diep achterin de platenkast van mijn vader. Die malle aap die televisie keek, we moesten er niets van hebben. Later, toen muziek steeds belangrijker werd en de briljantie van Pink Floyd – en in het speciaal Roger Waters – tot me doordrong, steeg Amused To Death ongekend in aanzien. Toen ontdekte ik wat het eigenlijk was: een diep gewortelde aanklacht tegen massamedia, kapitalisme en oorlog die luistert als een auditieve film. Dat had ik als kind nog niet door, maar dat neem ik mezelf niet zo kwalijk.

Toen ik twaalf was schreef ik in een schrift alvast op welke nummers op mijn begrafenis gedraaid moesten worden. U2, schreef ik op, zo netjes mogelijk, toen een streepje en toen With Or Without You. Nu schrijf ik geen liedjes meer op voor mijn begrafenis en als ik het nog deed, zat ‘With Or Without You’ er niet meer bij. Toen vond ik de outro het mooist, waar het liedje lijkt weg te sterven maar dan toch, alsof je hem bij de hand hebt gepakt, nog een keer terugkomt. Om daarna pas langzaam maar definitief de stilte in te gaan.

Tom Cruise rende in slow motion door de verlaten straten van een New Yorkse nacht. Een in troosteloze gebouwen verdrinkende achterbuurt, donkergrijze ramen en deuren. Op zoek naar een vrouw, wanhopig. Hij had een masker op omdat zijn gezicht verminkt was. Ik zat naast mijn jeugdliefde in de bioscoop, een afspraakje ter viering van drie maanden verkering. Ik had haar netjes opgehaald en zou haar weer netjes thuisbrengen. De film had een nummer dat ik kende, uit de huiskamer waar ik in opgegroeid was. Ik zong zachtjes mee en keek opzij, in zestienjarige ogen vol toekomst. Oh-oh. Oh-oh-o-oh, sweetness follows.

Ik zat op de koude plavuizen van de woonkamer. Mijn kleine vingers trokken langs de cementen lijntjes die er tussendoor lagen. Naast mij de grote plantenbak. Ik keek naar de donkere potgrond achter het dikke glas, waar ik eens wormen in had losgelaten om te zien hoe ze licht en donker zand mixten. Mijn vader pakte een cd-hoesje met een kleur die toen al ouderwets was. Drukte de cd-speler open en legde, voorzichtig als altijd, het schijfje erin. Hij liep de kamer in, de muziek achterlatend, met die mondharmonica die nu nog het lijntje cement is tussen al mijn jeugdherinneringen.

Enzo Francescoli zat in bijna elk pakje. Hij was middenvelder van Uruguay op het WK 1990, dat wist ik wel. Dan kon ik pas zeven zijn, maar Enzo Francescoli had voor mij geen geheimen. Hij keek sloom uit zijn ogen onder een warrig en donker Zuid-Amerikaans kapsel. Het haantje van Le Coq Sportif op zijn lichtblauwe borst. Enzo zat zo’n twaalf keer in mijn Paniniboek. blijf lezen »

Na de kleine pauze hadden we Godsdienst in het lokaal dat het dichtst bij de aula was. Dat was makkelijk, want zo hoefden we niet te haasten. We wachtten tot de bel ging en waren dan met twintig stappen in het lokaal. De leraar was imposant groot en had een baard die zijn gezicht twee keer zo groot maakte. Zijn oogopslag was sloom, maar wijs en alwetend. Hij was Karl Marx met een krijtje in zijn hand. Bij hem in de klas viel ik van mijn geloof. blijf lezen »

Ik hield mijn handen alvast omhoog, zodat het makkelijker werd mij op te tillen. Uit de mouwen van mijn winterjasje bungelden wanten aan een touwtje, om te voorkomen dat ik ze verloor. Mijn vader pakte me op en zette me achterop zijn fiets, tussen de boodschappen die uit de fietstas staken. Melk, mandarijnen, soep. Stokbrood. Het was 1990 en ik had me nog nooit geschoren. blijf lezen »