Zanti.nl

Ze stond voor mijn bed, ik zat erop. Toen richtte ik me op, zette een stap en stond ik voor haar. Ik keek in haar ogen, die ik zo goed kende en toen naar haar mooie, kleine voeten. Ik vroeg of ik haar nog mocht omhelzen. Dat was plotseling zo vreemd geworden, omhelzen, zeven jaar lang niet en nu, sinds een half uur, was omhelzen vreemd. Zeven jaar jeugd, zeven jaar liefde. Het viel kapot op het laminaat van mijn slaapkamer, terwijl ik over haar trui streek, haar arm volgde en toen haar hand pakte. ‘Doe je voorzichtig?’, vroeg ik.

Ik fietste door Utrecht, straten die zich langzaam opmaakten voor de winter, nat, zich met moeite losmakend van een ochtendmist die wat langer uitsliep. Ik dacht aan de keuken waar ik die ochtend had gestaan, de douche waar ik had gedoucht, mijn tanden had gepoetst met háár borstel. Ze kwam tegenover me staan en zoende me. Ze sloot haar ogen en wankelde even, met haar voeten het evenwicht weer opzoekend. ‘Dat moest even’, zei ze. ‘Dat mag toch?’ Ja, dat mocht. Dat mocht als liefdesliedjes voortaan elke dag zo zouden klinken in de mistige straten van Utrecht in de herfst.

Tom Cruise rende in slow motion door de verlaten straten van een New Yorkse nacht. Een in troosteloze gebouwen verdrinkende achterbuurt, donkergrijze ramen en deuren. Op zoek naar een vrouw, wanhopig. Hij had een masker op omdat zijn gezicht verminkt was. Ik zat naast mijn jeugdliefde in de bioscoop, een afspraakje ter viering van drie maanden verkering. Ik had haar netjes opgehaald en zou haar weer netjes thuisbrengen. De film had een nummer dat ik kende, uit de huiskamer waar ik in opgegroeid was. Ik zong zachtjes mee en keek opzij, in zestienjarige ogen vol toekomst. Oh-oh. Oh-oh-o-oh, sweetness follows.