Zanti.nl

Ik zat op de balie van de Free Record Shop, een filiaal ergens in Haarlem. Ik viel daar in en werkte voor het eerst samen met de jongen die daar winkelmanager was. Na sluitingstijd lieten we elkaar muziek horen. Hij liet me kennis maken met Godspeed You! Black Emperor. Vernietigende postrock, muziek voor bij de apocalypse. Ik zette O van Damien Rice op en zei dat het mijn favoriete album was. ‘Hoe lang ken je dit al?’, vroeg hij, en ik zei ‘sinds vanmiddag, toen ik hier naartoe reed.’ Daarna luisterden we naar ‘Delicate’ en ‘The Blower’s Daughter’.

De Free Record Shop ging dicht. Drie jaar had ik er gewerkt, in het filiaal op het station van Haarlem, maar het zou leeggeruimd worden. Op maandag al. Het was zaterdag, mijn laatste werkdag in die stationshal, waar alle albums die ik opzette doorboord werden door een trein die over het plafond donderde. Het laatste nummer dat ik in die Free Record Shop draaide was van Sigur Rós. Een nummer dat opbouwt tot grootste hoogten, maar in het slotstuk onherstelbaar in elkaar valt. Toen werd het stil en sloot ik de zware, houten deuren. Je kunt er tegenwoordig döner halen.

Flarden van een bijna fluisterend gesprek tussen twee collega’s, lang geleden, zijn nu nog bij me. Over een album dat gedraaid was op de begrafenis van de vader van een van hen. Kalme, berustende liedjes die tot steun waren geweest in een zware periode. Ik mengde me niet in het gesprek, kende die vader niet en eigenlijk ook die collega’s niet goed genoeg om me ermee te bemoeien. ‘s Avonds zocht ik wél het album op. Nu is elke keer dat ik naar Master and Everyone luister een bosje bloemen op het graf van iemand die ik nooit heb gekend.

We kregen dat rode doosje met die gele één erop wel twintig keer binnen, ook al waren we maar een klein filiaal. Ik haalde er een uit het cellofaan en was benieuwd naar hoe die zeventwintig liedjes zouden klinken, al waren ze allemaal ook toen al met mijn leven vergroeid als de moedervlekken op mijn rug en de knoesten op mijn houten eenpersoons bed. Ik liep over de blauwe vloerbedekking en zong mee. Acht december 2000, mijn derde werkdag in de Free Record Shop. Ik vroeg alle klanten of ze nog wisten wat er precies twintig jaar geleden gebeurd was.